"Opolski Rocznik Muzealny" XXII

W kasie w gmachu głównym dostępny najnowszy tom periodyku - zapraszamy do lektury artykułów o naszych zbiorach, wystawach i muzealnych wydarzeniach!

2017 - ROK JANA CYBISA W WOJEWÓDZTWIE OPOLSKIM

Wybitny polski malarz, urodzony we Wróblinie koło Głogówka na Opolszczyźnie.

2017 - ROKIEM ALFONSA ZGRZEBNIOKA

Sejmik Województwa Opolskiego ogłosił rok 2017 Rokiem Alfonsa Zgrzebnioka. Animatorem tych obchodów jest Muzeum Śląska Opolskiego. W 80. rocznicę śmierci Alfonsa Zgrzebnioka ps. Rakoczy 31 stycznia 2017 r. na posiedzeniu Sejmiku Województwa Opolskiego nastąpi uroczysta inauguracja obchodów.

Cecylia poznaje ważek zwyczaje

Publikacja popularnonaukowa wydana w postaci komiksu z myślą o najmłodszych mieszkańcach województwa opolskiego. W ciekawy, zabawny, a co najważniejsze zrozumiały sposób przekazuje sporą dawkę rzetelnej wiedzy i fascynujących faktów z życia ważek.

Rozszerzenie kolekcji twórców środowiska opolskiego po 1945 roku w Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu

Muzeum Śląska Opolskiego pozyskało dofinansowanie ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na zadanie realizowane jest w ramach programu Kolekcje, priorytet Regionalne kolekcje sztuki współczesnej.

"Sztuka na peryferiach"

Publikacja dr Joanny Filipczyk "Sztuka na peryferiach. Opolskie środowisko plastyczne w latach 1945-1983" dostępna w wersji elektronicznej.

Z notatnika przyrodnika - muzealnika

Dział Przyrody Muzeum Śląska Opolskiego zaprasza na blog: http://dzialprzyrody.blogspot.com/

Tomasz Sobecki

„Twarz – na przekór Witkacemu”

Tomasz Sobecki – Franciszek Starowieyski – dialog artystów
4 lutego – 28 marca 2010 roku

Muzeum Śląska Opolskiego,
wejście od ul. Muzealnej

www.Tomasz-Sobecki.pl

Cykl Twarz – inspiracje

Cykl Twarz wywodzi się z fotograficznego adorowania rzeźby – późnogotyckiego krucyfiksu nieznanego autora z kościoła NMP w Toruniu. Ta właśnie fascynacja, z drugiej połowy lat 70. XX wieku, dała początek portretowaniu ludzi – przyjaciół, znajomych, przede wszystkim artystów. Malarze, fotograficy, rzeźbiarze, filmowcy nieustająco śledzą zmieniające się kolory i kształty, weryfikują swój stosunek do rzeczywistości estetycznej, interpretują ją. To wszystko wyraża ich twarz – napięta, skupiona, oczy sięgają dalekiego planu. Pokazanie takiej właśnie ekspresji twarzy jest fascynującym zadaniem dla fotografika.

Pierwszym, którego twarz została poddana fotograficznej analizie był zaprzyjaźniony z autorem Tadeusz Brzozowski. Sesję zdjęciową zrealizowano w Jego zakopiańskiej pracowni w roku 1986, jak się okazało, na niecały rok przed śmiercią malarza. Po raz pierwszy portret osoby fotografowanej został, w przypadku kilku ujęć, ograniczony jedynie do fragmentów twarzy. W moim głębokim przeświadczeniu nawet najmniejsza część naszego ciała, zwłaszcza twarzy, świadczy o człowieku jako całości i pozwala mieć wyobrażenie o jego wnętrzu duchowym, wydobywa je i określa w sposób szczególny.

Kolejnym etapem rozwoju koncepcji cyklu Twarz było zaproszenie do wzięcia udziału w Konfrontacjach Fotograficznych w Gorzowie Wielkopolskim (BWA,1992). Na wystawie zaprezentowany został po raz pierwszy tryptyk fotografii dużego formatu, 70 cm x 100 cm, toruńskiego rzeźbiarza Andrzeja Wojciechowskiego. Tryptyk został użyty jako środek wyrazu – bowiem w przekonaniu autora – twarz ludzka jest tak wyjątkowo bogata w treść, że nie jest możliwe ograniczenie wypowiedzi fotograficznej, o drugim człowieku, do pojedynczych fotogramów.

Portret Franciszka Starowieyskiego został wykonany w roku 2000, w jego warszawskiej pracowni. Fascynacja osobowością, w szczególności ekspresją twarzy spowodowały, że powstała seria zdjęć wykraczająca poza założenia klasycznej prezentacji artysty. Narodził się kolejny etap cyklu Twarz. Zasadnicze różnice, w stosunku do wcześniejszych działań, to wyjątkowo duży format fotogramów 120 cm x 150 cm nawiązujący do skali prac F. Starowieyskiego. Tak monumentalny format i ilość prac (12 fotogramów) przedstawiających twarz jednego człowieka pozwala wniknąć bardzo głęboko w jego osobowość, pozostawać w kręgu jej oddziaływania. Fotografie te tworzą esej o artyście.

Autor świadom ingerencji w dobro najbardziej osobiste – twarz – ma przeświadczenie, że nawet posługując się wieloma fotogramami prezentującymi osobę fotografowaną, nie jest w stanie wyczerpać bogactwa i całej złożoności prawdy o tej osobie. To przekonanie ma przełomowe znaczenie w krystalizowaniu się cyklu Twarz – pokora wobec drugiego człowieka i wagi jego wizerunku jest przyczyną zaproszenia osoby fotografowanej do dialogu artystycznego.

W myśl założeń portret, również esej fotograficzny, jest zmierzeniem się z problemem poznania drugiego człowieka oraz próbą odnalezienia następnego kroku w jego drodze ku transcendencji. Szansą na odkrycie siebie sobie nieznanego. Daje nadzieję na fascynujący dialog artystyczny pomiędzy dwoma twórcami. Rezultatem dialogu jest nowa wartość dla obojga artystów – zrealizowana wspólnie, inna dla każdego.

Tomasz Sobecki

Tomasz Sobecki – ur. w 1952 roku w Toruniu.

Wiele wystaw w prestiżowych polskich galeriach artystycznych i fotograficznych. Liczne wystawy indywidualne za granicą w krajach europejskich (Anglia, Szwajcaria, Finlandia) i USA.

Udział w międzynarodowych wystawach zbiorowych w Belgii, Niemczech i Japonii. Reprezentant sztuki polskiej na Międzynarodowym Festiwalu Sztuki w Caracas (Wenezuela).

Stypendia artystyczne:

  • 1990 – stypendium MSZ Królestwa Hiszpanii,
  • 1991–1993 – stypendium MKiS RP.

Najbardziej znane cykle fotograficzne:

  • MODLITWA w GOTYCKIEJ KATEDRZE 1981,
  • GOTYK – KSZTAŁT i ŚWIATŁO 1985, KSZTAŁT ŚWIATŁA 1991,
  • MIASTO 1992, KOLOR WIATRU 1996.
  • W roku 2002 zaprosił Franciszka Starowieyskiego do dialogu artystycznego zrealizowanego w Galerii Arsenał – Toruń. Sedno dialogu polega na zgłębianiu relacji portret – autoportret poprzez właściwą dla każdego z artystów formę wypowiedzi twórczej.
  • MIASTA INACZEJ 2005, SZALONE LOKOMOTYWY 2006.

Designed and supported by
ARS Group
loading