Portrety Grotowskich, malarz nieznany, ok. 1765, olej na płótnie, nr inw. MSO/S/86, MSO/S/87
Pochodzące z przedwojennej kolekcji muzealnej wizerunki hrabiego Franciszka Grotowskiego (1733–1814) i jego pierwszej żony Renaty z d. hrabiny de Arco powstały zapewne z okazji ślubu tej pary w 1765 roku. Półpostaciowe przedstawienia utrzymano w konwencji reprezentacyjnego malarstwa portretowego popularnego na Śląsku w XVIII wieku. Eleganckie stroje i pudrowane fryzury portretowanych zgodne są z obowiązującą wówczas modą. Każdą z postaci umieszczono na ciemnym tle, w malowanej ramie w kształcie owalnego medalionu. Zamożny hrabia Grotowski był właścicielem rozległych dóbr lublinieckich. Nie doczekawszy się męskiego potomka, u kresu życia trzy czwarte majątku zapisał na założenie w Lublińcu sierocińca, w którym – niezależnie od pochodzenia i wyznania – w duchu miłości, uczciwości i sprawiedliwości mieli być wychowywani chłopcy i dziewczęta w wieku od 9 do 16 lat. Po śmierci fundatora i jego drugiej żony postanowienia testamentu realizowały władze rejencji opolskiej. W murach Zakładu Wychowawczego im. Grotowskiego czynnego w latach 1848–1921 łącznie przebywało około 1200 wychowanków. Portrety Grotowskich dekorowały znajdującą się w sierocińcu kaplicę. Po przejęciu Lublińca po III powstaniu śląskim przez władze polskie zakład sprzedano, a obrazy ostatecznie trafiły do opolskiego muzeum.
Zobacz inne aktualności
