Eksponat miesiąca – wrzesień

.

Naszyjnik z brązu

Naszyjnik odkryto  na cmentarzysku o mieszanym obrządku pogrzebowym ( birytualnym ), na którym występowały  groby ciałopalne i szkieletowe. Cmentarzysko założyła ludność kultury łużyckiej zasiedlająca ziemie polskie w drugiej połowie epoki brązu (około 1350 – 750 lat p. n. e ) oraz we wczesnej epoce żelaza ( około 750-400 lat p..n.e.). Kultura ta należała do kręgu tzw. kultur pół popielnicowych. Skremowane zwłoki ludzkie składano w płaskich grobach popielnicowych lub jamowych. W V okresie brązu i wczesnej fazie okresu halsztackiego w północnej i wschodniej części Górnego Śląska obok grobów popielnicowych pojawiają się na cmentarzyskach groby szkieletowe.

Naszyjnik  został odkryty w bogato wyposażonym grobie szkieletowym, którego prostokątna  jama grobowa  o wymiarach 2,10 x 1,10 m  obramowana była dużymi kamieniami i przykryta brukiem kamiennym. W grobie odkryto 5 naczyń glinianych, 3 naszyjniki brązowe, bransoletę brązową, 2 nagolenniki brązowe, 2 szpile brązowe, igłę brązową, nóż żelazny, paciorki bursztynowe i przęślik gliniany. Naszyjnik z brązu, bogato zdobiony, jest pusty w środku.

Wykonany był przy zastosowaniu  metody  „na wosk tracony” zwanej  też metodą wytapianych modeli. W tej metodzie można odlewać przedmioty pełne lub puste w środku. W pierwszym przypadku powstawał model woskowy odpowiadający co do wymiarów i kształtu odlewanemu przedmiotowi, w drugim przypadku na przygotowany wcześniej model gliniany spełniający w tym przypadku rolę rdzenia nakładano cienką i równomierną warstwę wosku.

W obu przypadkach płynny metal wypełniał pustkę powstałą po wytopieniu wosku tworząc odlew. Powstałe podczas odlewania nadlewy i szwy usuwano przez spiłowanie i oszlifowanie.

Naszyjnik z brązu odkryty w grobie szkieletowym na cmentarzysku  w Opolu - Groszowice, stan. 110.   Nr  inw. MŚO-A-30/69/7

Naszyjnik z brązu odkryty w grobie szkieletowym na cmentarzysku w Opolu – Groszowice, stan. 110. Nr inw. MŚO-A-30/69/7

Nieliczne naszyjniki tego typu wystąpiły na cmentarzyskach datowanych na okres halsztacki.

Odkrycia dokonano podczas ratowniczych badań wykopaliskowych prowadzonych przez
D. Woźniak w 1969 roku.

Zabytek prezentowany jest na stałej wystawie archeologicznej „ Pradzieje i wczesne średniowiecze Opolszczyzny”