Eksponat miesiąca – październik

.

DOWÓD TOŻSAMOŚCI KONIA

Wśród zabytków prezentowanych na stałej wystawie etnograficznej „Etnografia Opolszczyzny – tradycja i zmiana” można znaleźć dość zaskakujący, w pierwszym kontakcie, eksponat – DOWÓD TOŻSAMOŚCI KONIA. W zbiorach Muzeum Śląska Opolskiego posiadamy jeszcze kilka takich dokumentów. Każdy właściciel konia był zobowiązany do posiadania dowodu tożsamości konia (paszportu konia) na mocy rozporządzenia ministra z 28 marca 1928 r. Przepis, że koń powinien posiadać paszport obowiązuje również dzisiaj na podstawie ustawy z 2 kwietnia 2004 r.

O ile dokumenty wydane po 1945 r. są w języku w polskim, to te wcześniejsze można spotkać w wersjach w językach: niemieckim i ukraińskim. Nie posługiwano się nim wyłącznie przy przekraczaniu granicy, jak sugerowałyby obcojęzyczne nazwy: PFERDPASS, ПАШПОРТ  КОНЯ, ПАСПОРТ  КОБИЛИ. W kategoriach motoryzacyjno-komunikacyjnych dokument był dla konia raczej tym, czym dowód rejestracyjny dla samochodu.  Zawarte w nim były dane identyfikujące zwierzę: wzrost, maść, płeć, rok urodzenia, nazwa. Znajdowały się tam też inne ważne informacje, które pozwalały określić kondycję konia przy sprzedaży: dane właściciela, przebyte kontrole sanitarne, zabiegi (kastracja), czy urodzone źrebaki, kwalifikacje na reproduktora lub dołączenie klaczy do stadniny. Było też miejsce na notatkę o odbyciu służby wojskowej! A nawet orzeczenia komisji remontowej!

Wbrew skojarzeniom dokument nie posiadał zdjęcia, a tym bardziej fotografii głowy konia. Wyobraźmy sobie co by było gdyby prowadzano konie do zakładu fotograficznego po zdjęcie lewego profilu?