Eksponat miesiąca – luty

.

Trojak Stanisława Augusta Poniatowskiego

 Trojak (3 grosze) był jedną z najbardziej rozpowszechnionych i najdłużej funkcjonujących w dawnej Polsce monet. Jako pierwszy wprowadził ją król Zygmunt I Stary w 1528 r. Czas  jej bicia był bardzo długi, przekroczył bowiem 300 lat. Ostatnie trojaki wybite zostały już w czasie zaborów w 1841 r. W pewnym okresie, na przełomie XVI i XVII wieku srebrny trojak stał się nawet monetą całej Europy Środkowej. O rozpowszechnieniu trojaków świadczy m.in. fakt, iż trafiły nawet do mowy potocznej („wtrącić swoje trzy grosze”).

W wielkiej kolekcji trojaków opolskiego kolekcjonera Tadeusza Igera, która znajduje się w zbiorach muzeum od trzech lat, znaleźć możemy m.in. dziesięć trojaków ostatniego polskiego króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Przez krótki okres czasu, w począt- kowym okresie panowania Stanisława Augusta, srebrne trojaki bite były w mennicach w Gdańsku i Toruniu. Trojak gdański z 1766 r. jest najpóźniejszą chronologicznie monetą w całym zbiorze Igera. Złota wersja tej monety jest szczególną osobliwością. Nie trafiła do obiegu, była bowiem w założeniu cenną pamiątką, prezentem dla ówczesnych ważnych osobistości i kolekcjonerów.

Opis eksponatu. Na awersie monety znajduje się ukoronowany monogram królewski „SAR” (Stanislaus Augustus Rex) wraz z datą 17-66. Na rewersie: herb Gdańska, napis w otoku GROSSVS TRIPLEX GEDANENSIS („grosz potrójny gdański”), pod herbem inicjały F.L.S. (zarządcy mennicy Fryderyka Ludwika Stubera). Moneta bita w czystym złocie o średnicy 19,11 mm i wadze 3,41 g; rzadkość: R 7 (oznacza monetę występującą bardzo rzadko, tylko w nielicznych zbiorach). Numer inwentarzowy eksponatu: MŚO-M-1945

 

 

Powyższą monetę, wraz z innymi polskimi trojakami, można oglądać w Muzeum Śląska Opolskiego na wystawie okolicznościowej towarzyszącej jubileuszowi 50-lecia Opolskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Numizmatycznego.

 

Tekst przygotowany przez Dział Historyczny Muzeum Śląska Opolskiego.

.