Muzeum nieczynne
dla zwiedzających
do odwołania

Muzeum nieczynne
dla zwiedzających
do odwołania

Muzeum nieczynne
dla zwiedzających
do odwołania

Muzeum nieczynne
dla zwiedzających
do odwołania

Muzeum nieczynne
dla zwiedzających
do odwołania

Muzeum nieczynne
dla zwiedzających
do odwołania

Jacek Sienicki ? malarstwo

19 kwietnia – 29 lipca 2012r.
Galeria
Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu
ul. Ozimska 10

Wystawa malarstwa Jacka Sienickiego była dziesiątą wystawą z cyklu ?Laureaci nagrody im. Jana Cybisa? w Galerii Muzeum Śląska Opolskiego. Poprzednio w tymże cyklu przedstawialiśmy prace Krzysztofa Buckiego (2001), Leona Tarasewicza (2003), Tadeusza Dominika (2004), Stefana Gierowskiego (2005), Jana Dobkowskiego (2006), Rajmunda Ziemskiego (2007), Jerzego Panka (2008), Jacka Sempolińskiego (2009) i Barbary Jonscher (2011).

Wszystkie wystawy czasowe prezentowane są w sąsiedztwie stałej ekspozycji malarstwa Jana Cybisa, Muzeum Śląska Opolskiego jest bowiem posiadaczem największej w Polsce muzealnej kolekcji prac tego artysty.

Nagroda im. Jana Cybisa jest jedną z najważniejszych nagród artystycznych w Polsce. Przyznawana jest od 1973 roku, a więc od pierwszej rocznicy śmierci Cybisa, za szczególne osiągnięcia w dziedzinie malarstwa.W latach 1973-81 wyróżnienie przyznawał Okręg Warszawski Związku Polskich Artystów Plastyków. W stanie wojennym, w 1982 roku, nagrody nie przyznano. Po rozwiązaniu ZPAP, które nastąpiło w 1983 roku, kapitułę nagrody przeniesiono do Stowarzyszenia Historyków Sztuki, a jury składało się wyłącznie z dotychczasowych laureatów. Była to nagroda niezależna. Do końca PRL równolegle przyznawano oficjalną nagrodę im. Cybisa, pozostającą w gestii reżimowych związków artystów plastyków. Od 1989 roku ponownie dysponentem nagrody pozostaje Okręg Warszawski ZPAP.

Jacek Sienicki otrzymał tę nagrodę w okresie szczególnym ? w roku 1983. Był więc pierwszym laureatem nagrody niezależnej. W gronie przyznającym wyróżnienie, jako wcześniejsi laureaci, znaleźli się m.in. Tadeusz Dominik, Jan Dziędziora, Jacek Sempoliński, Stefan Gierowski i Barbara Jonscher.

Jacek Sienicki (ur. 1928 w Warszawie, zm. 2000 w Warszawie) studiował w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, którą ukończył w 1954 roku dyplomem w pracowni Artura Nachta-Samborskiego. Był jednym z głównych inicjatorów Ogólnopolskiej Wystawy Młodej Plastyki w Arsenale w 1955 roku ? szczególnej manifestacji młodych artystów skierowanej przeciw doktrynie socrealistycznej, ale także przeciw prymatowi koloryzmu. Przez wiele lat był związany z akademią warszawską, przechodząc wszystkie szczeble kariery: od asystenta do profesora.

Malarstwo Jacka Sienickiego skupiało się na kilku ustalonych motywach, których studiowanie było istotą twórczości artysty. W jednym, z wywiadów powiedział o tym: Czuję się bardzo związany z naturą, coraz lepiej umiem z nią współpracować. Jeden z kolegów nazwał moją pracę portretowaniem przedmiotów. Portretuję wnętrza pracowni, portretuję kwiaty, wszystkie te rzeczy, które maluję, w bardzo bliskim związku z naturą. Tematykę określają tytuły poszczególnych cykli: ?Wnętrza?, ?Kwiaty? ?Dachy?, ?Ściany?, ?Okna?, ?Martwe natury?, ?Mięso?, ?Czaszki?, ?Głowy?, ?Postaci?.

Na wystawie pokazano 21 obrazów na płótnie i 10 prac na papierze. Niemal wszystkie (29 prac) pochodziły ze spuścizny artysty, będącej pod opieka jego żony ? Wandy Sienickiej. Dwa najstarsze obrazy: Autoportret i Martwa natura prezentowane na wystawie w Arsenale w 1955 roku pochodzą ze zbiorów własnych Muzeum Śląska Opolskiego.


Designed and supported by
ARS Group
loading